Mijn verhaal over mijn verleden van seksueel misbruik en hoe ik dit overwin.

Ik heb mezelf zo vaak afgevraagd waarom? Waarom werd ik uitgekozen? Was ik de zwakke schakel van de familie ? Was ik het zwakke jongetje ? Ik weet het echt niet. Nu nog vraag ik mezelf af, waarom ? Waarom werd ik door hem uitgekozen uit een familie die zo groot was. Verschillende nichtjes en neefjes werden ook misbruikt maar later zou blijken dat ik wel het meeste aan zijn vergrijp te beurt ben gevallen. Als je dat opmerkt, als je dat verneemt of beseft dan duiken er duizend en één vragen op. Ben ik een zwak iemand, heb ik een zwak karakter, of ... wat moet ik hiermee?

Ik herinner me nog zo goed dat ik bij hem bleef slapen samen met mijn oudste broer. s' Nachts, ik denk ergens rond een uur of drie kwam hij naar onze kamer. Ik moest opstaan. Mijn oudste broer werd ook wakker, hij wist meteen wat er aan het gebeuren was. Mijn grootvader zei tegen hem, jij blijft liggen, jij moet slapen. Ik werd uit bed gehaald, mee de woonkamer in.  Ik moest leren typen, om toch maar op zijn schoot te komen zitten, naakt uiteraard. Ik moest met hem de zetel in kruipen, naakt uiteraard. Ik weet nog dat hij, zodra hij de woonkamer in kwam zijn kledij uit deed. Dat walgelijke bleke lijf van hem ... arrrggg ik wil er niet aan denken. Ook ik moest mijn kledij uit doen en dan zei hij, oohhhhh God heeft jou zo mooi gemaakt, je bent zo mooi.  Begrijp je dat ik niet in God geloof ? Snap je dat ik van Godsdiensten niets moet weten? Ik ben altijd alleen op de wereld geweest, niemand die mij kwam helpen, ook God niet !!! Ik weet nog dat ik mezelf afvroeg, waar zit mijn grootmoeder om me te komen helpen, waar zit mijn grote broer om mij te komen halen ??? Ik was zo alleen ... bij iemand die ik zo fel haatte. 

Vandaar,  ... ik ben altijd zo alleen geweest... 

Toen ik op drie jarige leeftijd voor het eerst geconfronteerd ben geweest met seksueel misbruik is mij alles afgenomen. Ik was nog een kind. Ik heb er nooit bij stil gestaan maar, vanaf het ogenblik dat dat toen gebeurd is, is werkelijk alles van me afgenomen. Mijn onschuld, mijn kind zijn, mijn spontaniteit, mijn kans op een eerlijke start in het leven, alles werkelijk gewoon afgenomen. Ik heb het zelf als kind nooit zo ervaren, omdat je totaal niet beseft, totaal niet in de verste verte nog maar kan begrijpen wat er met je gebeurd. 

Van moment A op moment B wordt je ingewijd in de harde wereld die de aarde is. Van minuut één op minuut twee ben je als kind van drie jaar een volwassene. Van het ene moment op het andere ben je gedoemd om te liegen want je hebt een geheim. Ik zal het nooit vergeten, ik zal nooit vergeten wat mijn grootvader tegen me zei.

"Dit zeg je nooit tegen iemand want dit is ons geheim. Als je dit ooit verteld zal ik in de gevangenis gaan, zullen je ouders je verstoten, en zul je zelf in een internaat komen waar er nog veel ergere dingen met jou zullen gebeuren dan datgene wat er nu gebeurd". 

Wat moet je als kind hiermee. Ik moest liegen tegen mijn ouders, liegen tegen mijn broers, plots zat ik met een levensgroot geheim. Ik mocht dit niet vertellen, nooit, want wat zou er allemaal gebeuren als ik het ooit toch zou vertellen. Niet alleen met mij maar vooral met mijn opa en mijn vader, dat wilde ik niet. 

Het was zij tegen mij. Mijn ouders die ik zo graag zag, die ik zo hard miste als ik op kamp was met de scouts, die ik zo graag zo kort bij mij had, werden mensen waarvoor ik een geheim had. Ik kon niet meer onvoorwaardelijk eerlijk zijn tegen hen, ik moest mijn geheim bewaren over datgene wat er met mij gebeurde. Waarom ??? Omdat als zij het wisten, zou opa de gevangenis ingaan, zouden mijn ouders mij uitstoten en naar een tehuis sturen waar er nog veel ergere dingen zouden gebeuren met mij.

Op die manier sta je plots helemaal alleen in het leven. Sta je alleen met al je verdriet en kan je nooit nog iemand vertrouwen. Want zelfs mama en papa, de mensen die je zo graag zien en die jij zo graag ziet worden mensen waarvoor je dingen moet verzwijgen. 

Dit stukje zal een heel groot deel uitmaken van het verwoestende verdriet dat ik jaren lang gevoeld heb. Dit stukje zal de rode draad uitmaken van de manier waarop ik opgegroeid ben. Het zal een constante zijn in het verdriet dat ik nu nog dagelijks ervaar. Ik zal hier meer over schrijven, veel meer, omdat het zo verwoestend is.

Ik heb nooit veel willen zeggen over het eigenlijke misbruik. Ik heb nooit echt veel willen vertellen over de momenten waarop ik werkelijk zo veel pijn werd gedaan. Ik heb nooit echt willen vertellen over de momenten dat ik werkelijk verkracht werd. Waarom ? Ik weet het niet. Deed het te veel pijn, of heb ik het zodanig weg gecijferd dat ik het niet meer wil weten ?

Eén situatie herinner ik mezelf nog heel goed. Het is een situatie die me zo veel pijn heeft gedaan. Het is een situatie die ik echt niet kan vergeten. 

Ik was op vakantie samen met mijn oudste broer. Ik heb drie broers, zelf was ik de middelste. Ik had één oudere broer en twee jongere. Ik was op vakantie samen met mijn oudste broer, de vader van mijn vader (mijn verkrachter)  en dus mijn "grootvader", en mijn grootmoeder. We waren op weg naar Zwitserland.  Ikzelf was er nog nooit geweest. Ik denk dat ik toen 8 jaar was. 

Onderweg, ergens in Duitsland stopten we om de "lange weg" naar Zwitserland te overbruggen . We overnachtten in een klein pension. Er werden twee kamers geboekt. Uiteraard waren mijn broer en ikzelf te jong om samen één kamer te betrekken. We moesten kiezen. Eén van ons beiden moest bij hem blijven en samen met hem de nacht doorbrengen.

Ik zie ons nog zo staan, samen in die ouderwetse hal, kijkend naar elkaar, wie blijft bij hem.

Ik zal de blik van mijn broer nooit vergeten.. Ik wist wat er zou gebeuren met hij die bij hem zou blijven. Ik wist dat hij die bij hem zou blijven een nachtmerrie zou beleven. Ik wist dat hij die zou blijven veel verdriet zou hebben. Maar bij het zien van de ogen van mijn broer, gevuld met tranen. Bij het zien van zijn blik en vooral bij het feit dat hij fysiek achter mijn grootmoeder kroop wist ik wat mij te doen stond. Ik zou die nacht beleven, als knaap van 8 jaar offerde ik mezelf op, ik zou die nacht beleven in bijzijn van mijn grootvader, mijn verkrachter wetende wat er komen zou. 

Ik zal het nooit vergeten, de discussie over wie bij wie zou slapen. De voorkeur bij mijn grootvader ging duidelijk uit naar mij toe. Toen de deuren van beide kamers gesloten werden heb ik het gezicht van mijn broer goed kunnen zien, ik zal het nooit vergeten.

Hij had de tranen in de ogen. Ik weet nog steeds niet waarom, was het verdriet om mij, verdriet om emotie, of verdriet van opluchting... ik weet het niet maar één ding weet ik zeker, ik kan me elke minuut van die nacht nog zo goed herinneren. Ik kan tot in het detail herinneren hoe de kamer er uitzag, hoe de muren er uitzagen en welk tapijt er op de grond lag. Ik heb die nacht zo veel pijn gehad, zo veel verdriet gehad en inderdaad geen oog dicht gedaan. Als ik dit hier schrijf breekt mijn  hart, het doet zo veel pijn om te beseffen wat ik als acht jarig kind heb moeten meemaken. Het doet me zo veel pijn. Ik was zo alleen, zo alleen met al mijn verdriet, zo alleen met al datgene wat mezelf werd aangedaan. 

Ik was 8 jaar, wat moest ik hiermee. Wat moest ik hiermee doen en vooral wat moest ik hier van denken. Ik wilde dit niet, ik wist totaal niet wat er met mij gebeurde ... waarom werd me dit aangedaan, waarom werd ik zo alleen achtergelaten ergens in een Duitse kamer samen met iemand waarmee ik totaal niet mee samen wou zijn. Waarom moest ik mijn broer zien huilen toen ik de deur sloot. Waarom lieten mijn ouders me achter, waarom stuurden ze me mee met iemand die me dat aandeed, ik begreep het gewoonweg niet, ik was zo alleen en ik deed toch zo mijn  best om een goeie zoon te zijn. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Ik wou vooral plezier maken, ik wou de kwajongen zijn die ik was. Ik wou gewoon ravotten, plezier maken, ik wou naar Zwitserland, het land van hoge bergen,het land waar ik nog nooit geweest was. 

Het is de eerste maal dat ik schrijf. Een eerste maal is nooit makkelijk. Ik val met de deur in huis. Zoals ik reeds omschreef in mijn beschrijving hiernaast, ik ben jaren aan een stuk seksueel misbruikt geweest. Als kind van drie jaar oud werd ik verkracht door mijn grootvader, het duurde jaren, jaren van misbruik, jaren van verdriet, vernedering, en van extreme eenzaamheid. Eenzaam met mijn verdriet, mijn verhaal en met datgene waar ik totaal geen blijf mee wist. 

Ik ben geen gruwel, ik ben niet iemand die ergens eenzaam wegkwijnt in een verlaten appartement ergens in een eenzame stad. Ik ben een vader van een prachtige dochter, woon in een leuke buurt en heb een ongelooflijk boeiende job. Ik zeg dit niet omdat ik neerkijk op mensen die wel wegkwijnen in de eenzaamheid van de stad, zich verdrinken in het bier en totaal eenzaam hun dagen slijten. In tegendeel, ik heb zo veel respect voor hen omdat ik zo goed besef dat het voor mij weinig scheelde of ook ik zat ergens weggekwijnd in een verlaten park, een donkere kroeg, of een desolate steeg ... 

Maar op een dag ergens eind 2007 zat ikzelf zo diep. Het werd me zo zwaar om dragen dat ik niet goed wist waarom ik nog leefde. Waarom hoef ik elke dag op te staan met zo veel verdriet en moet ik elke dag slapen gaan met een gevoel van nutteloosheid, verdriet, en verzuchting. Waarom strijd ik nog, waarom vecht ik elke dag om zo goed te zijn. Waarom tracht ik zo goed te zijn voor anderen maar nooit voor mezelf. 

Inderdaad, ik heb gedacht aan zelfmoord, verder zelfs, ik heb op het punt gestaan om zelfmoord te plegen, ik kon het gewoon niet meer aan. Die pijn, het verdriet, het besef van zo alleen te zijn op de grote wereld. Het besef dat iemand alles van me heeft afgenomen op drie jarige leeftijd. Op het moment dat ikzelf niets kon beslissen maar vertrouwde op iemand die zo veel groter was als ikzelf. Iemand waar ikzelf zo naar opkeek, de vader van mijn vader... 

Eind 2007 nam ik de beslissing om professionele hulp in te roepen. Het ging van kwaad naar erger, ik dronk, isoleerde mezelf, relaties lukte niet, ik vertoefde niet liever dan op desolate plaatsen. Waarom ? Ik weet het niet, ik denk dat ik de pijn wou voelen, de pijn die mij jaren was aangedaan. 

Via deze blog wil ik iedereen die het slachtoffer is geweest van seksueel misbruik een heel klein beetje trachten te helpen. Want ondertussen gaat het beter met mij. Ik zal trachten mijn verhaal via deze blog te vertellen. Ik zal dit anoniem doen omdat ik zo graag zo eerlijk mijn verhaal wil doen en dat is niet altijd even makkelijk. Ik hoop dat sommigen, in het bijzonder mannen, slachtoffer van seksueel misbruik, een beetje kracht putten uit mijn verhalen. Zich een beetje beter begrepen voelen, zich een heel klein beetje beter kunnen voelen bij het lezen van mijn blog.